Szpice niemieckie, włącznie z Keeshond i Pomeranianami (Deutscher Spitz)


FCI Standard nr 97 /05.03.1998/D



Pochodzenie:

Niemcy

Data publikacji obowiązującego standardu:

05.03.1998

Użytkowanie:

pies pilnujący i towarzyski

Klasyfikacja FCI:

Grupa 5 - szpice i psy ras pierwotnych, sekcja 4 - szpice europejskie. Bez prób pracy

Krótki rys historyczny:

Szpice niemieckie są potomkami psa torfowego epoki kamiennej Canis familiaris palustris Ruthumeyer oraz późniejszego "szpica z okresu domów na palach" i najstarszą rasą psów Europy Środkowej. Wiele innych ras wywodzi się od nich. W krajach nie niemieckojęzycznych szpice wilcze nazywane są Keeshond, a szpice miniaturowe pomeranian.

Wrażenie ogólne:

Szpice ujmują piękną okrywą włosową, sterczącą dzięki obfitemu podszerstkowi. Szczególną uwagę zwraca obfita, grzywiasta kryza wokół szyi i puszysty ogon, noszony dumnie nad grzbietem. Lisia głowa z żywymi oczyma i małe, spiczaste, blisko siebie osadzone uszy nadają szpicowi charakterystyczny dla niego zuchwały wygląd.

Ważne proporcje:

Stosunek wysokości w kłębie do długości psa wynosi 1:1.

Zachowanie i charakter:

Szpic niemiecki jest zawsze czujny, żwawy, niezwykle przywiązany do swojego właściciela. Jest bardzo pojętny i łatwy do wychowania. Nieufność w stosunku do obcych i brak instynktu myśliwskiego predysponują go do roli idealnego stróża domu i podwórka. Nie jest ani bojaźliwy, ani agresywny. Jego zasadnicze cechy to niewrażliwość na warunki klimatyczne, masywność i długowieczność.

Głowa:


Mózgoczaszka średniej wielkości, oglądana od góry najszersza w części tylnej i zwęża się klinowato aż do czubka nosa.
Stop średnio zaznaczony, wyraźny ale nie urwany.
Trzewioczaszka:
Nos okrągły, mały, czysto czarny; ciemnobrązowy u wszystkich szpiców brunatnych.
Kufa niezbyt długa, ani gruba (toporna), ani zbyt szpiczasta, w dobrej proporcji do mózgoczaszki (u szpiców wilczych - Keeshond, szpiców dużych i średnich ok. 2:3, u szpiców małych i miniaturowych - pomeranian ok. 2:4.
Wargi nie opadające, przylegające ciasno nie tworzą fałd w kącikach fąfli. U szpiców wszelkiej maści czarnopigmentowane, ale u brunatnych brązowe.
Szczęki/zęby: szczęki normalnie rozwinięte, z pełnym zgryzem nożycowym z 42 zębami zgodnie ze wzorem zębowym. Górny rząd siekaczy sięga poza dolny bez szczeliny, a zęby w szczęce ustawione są pionowo. U małych i miniaturowych szpiców (pomeranian) tolerowany jest nieznaczny ubytek przedtrzonowców. U wszystkich szpiców dopuszczalny jest zgryz cęgowy.
Policzki łagodnie zaokrąglone, nie wystające.
Oczy średniej wielkości, migdałowate, ustawione nieco ukośnie, ciemne. Powieki ciemnopigmentowane, a u wszystkich szpiców brunatnych ciemnobrązowe.
Uszy małe, ustawione stosunkowo blisko siebie, osadzone wysoko, trójkątne; noszone zawsze pionowo ze sztywnymi czubkami.
Szyja: średniej długości, osadzona szeroko na łopatkach, lekko wysklepiona na karku, bez podgardla, okryta grzywiastym kołnierzem włosów.

Tułów:


Linia górna profilu zaczyna się na czubku pionowo noszonych, sterczących uszu i łagodnym łukiem przechodzi w krótki, prosty grzbiet. Sylwetkę zaokrągla puszysty, powiewający ogon, pokrywający częściowo grzbiet.
Kłąb/Grzbiet: Wysoki kłąb przechodzi nieznacznie w krótkie, proste, silne plecy. Lędźwie krótkie, szerokie i silne.
Zad szeroki, krotki, nie opadający.
Klatka piersiowa głęboka, dobrze wysklepiona, przedpiersie dobrze rozwinięte.
Dolna linia profilu i brzuch: Klatka piersiowa sięgająca daleko, brzuch tylko średnio podciągnięty.

Ogon

wysoko osadzony, średniej długości, przy nasadzie zwinięty w górę i do przodu, ciasno przylegający do grzbietu, bardzo puszyście owłosiony. Dopuszczalna jest podwójna pętla na końcu ogona.

Kończyny:


KOŃCZYNY proste, raczej szeroko ustawione.
Łopatki dobrze umięśnione i ciasno połączone z klatką piersiową; długie, ustawione skośnie do tyłu. Niemal tak samo długie ramie tworzy z łopatką kąt około 90 °.
Łokcie silne, przylegające do klatki piersiowej nie skręcone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz.
Przedramię średniej długości, w stosunku do tułowia krępe i niemal proste, na bokach dobrze owłosione.
Śródręcze silne, średniej długości, ustawione pod kątem ok. 90 ° do prostopadłej.
Stopy przednie możliwie małe, okrągłe, z dobrze do siebie przylegającymi i wysklepionymi palcami, tzw. stopy kocie. Pazury i poduszki stop czarne, u szpiców brązowych ciemnobrązowe.
KOŃCZYNY TYLNE bardzo silnie umięśnione i do stawu skokowego w bujnych portkach. Ustawione prosto i równolegle.
Udo/podudzie mniej więcej równej długości.
Kolano silne, tylko umiarkowanie kątowane, w ruchu nie skręcone ani na zewnątrz ani do wewnątrz.
Śródstopie średniej długości, bardzo silne i ustawione prostopadle do ziemi.
Stopy tylne możliwie małe, okrągłe, z dobrze do siebie przylegającymi i wysklepionymi palcami, tzw. stopy kocie i z mocnymi poduszkami. Pazury i poduszki możliwie ciemne.

Chód:


Szpice niemieckie poruszają się prosto, płynnie, sprężyście, z dobrym odbiciem.

Skóra

przylega ciasno do ciała, nie tworzy fałd.

Okrywa włosowa:


Włos: Szpice niemieckie maja podwójną okrywę włosową: długie, proste, sterczące włosy okrywowe i krótki, gęsty, waciasty podszerstek. Głowa, uszy, przody kończyn i stopy mają włos krótki i gęsty (aksamitny), reszta ciała pokryta jest długim, bujnym włosem; włos nie jest falisty, ani kędzierzawy, ani kudłaty, na grzbiecie nie ma przedziałka. Szyję i łopatki pokrywa gęsta grzywa. Kończyny przednie z tyłu z obfitymi frędzlami, kończyny tylne od zadu do stawu skokowego ubrane w obszerne portki, ogon puszysty.
Umaszczenie:
a) szpic wilczy - keeshond: szary;
b) szpic duży: czarny, brązowy, biały;
c) szpic średni: czarny, brązowy, biały, pomarańczowy, szary, także innej maści;
d) szpic mały: czarny, brązowy, biały, pomarańczowy, szary, innej maści;
e) szpic miniaturowy - pomeranian: czarny, brązowy, biały, pomarańczowy, szary, innej maści.

Szpic czarny:

u czarno umaszczonego szpica zarówno podszerstek jak i skora muszą być ciemno zabarwione, a maść psa musi być lakowato-czarna, bez bieli lub innych znamion.

Szpic brunatny (brązowy)

winien być równomiernie ciemnobrązowo ubarwiony.

Szpic biały

ma mieć włos czysto biały, bez jakichkolwiek żółtawych nalotów, występujących szczególnie często na uszach.

Szpic pomarańczowy

ma być maści równomiernie jednolitej w średnim odcieniu barwy.

Szpic szary (keeshond):

srebrno-szary z czarnymi czubkami włosów. Kufa i uszy ciemno umaszczone; wokół oczu wyraźny rysunek z delikatnej, czarnej linii, biegnący ukośnie od zewnętrznego kata oka do nasady ucha oraz z linii kreskowanych i cieniowań tworzących krótkie, lecz wyraziste brwi. Jasna grzywa i pierścień łopatek; kończyny przednie i tylne srebrno-szare bez czarnych znamion poniżej łokcia czy kolana, z wyjątkiem lekkiego kreskowania nad palcami, czubek ogona czarny, spod ogona i portki jasnosrebrno-szare.

Szpice innej maści:

pod określeniem rożnej maści znajdują się wszystkie odcienie, jak kremowy, kremowo-sable, pomarańczowo-sable, czarny podpalany i psy srokate. Srokate musza mieć barwę zasadniczą białą: czarne, brązowe, szare i pomarańczowe plamy musza być rozrzucone po całym ciele.

Wielkość i waga


Wysokość w kłębie:
a) szpic wilczy (keeshond) 49 cm ą 6 cm
b) szpic duży 46 cm ą 4 cm
c) szpic średni 34 cm ą 4 cm
d) szpic mały 26 cm ą 3 cm
e) szpic miniaturowy 20 cm ą 2 cm
(osobniki poniżej 18 cm są niepożądane)
Waga: Każda wielkość musi mieć odpowiednia do niej wagę.

Błędy:


Każde odchylenie od wymienionych wyżej punktów musi być uznawane za błąd, którego ocena jest wprost proporcjonalna do stopnia odchylenia.

Poważne błędy


Błędy wykluczające:


Uwaga:


Psy musza mieć dwa w pełni wykształcone jądra, znajdujące się całkowicie w worku mosznowym.